از دست دادن یک دندان به ایجاد فضای خالی میان دندانها محدود نمیشود و میتواند بهمرور زمان بر جویدن، ظاهر لبخند، سلامت دندانهای مجاور و استخوان فک تأثیر بگذارد. به همین دلیل، پس از از دست رفتن دندان، انتخاب روش مناسب برای جایگزینی آن اهمیت دارد. ایمپلنت دندان یکی از روشهای ماندگار برای جایگزینی دندانهای ازدسترفته است که با قرارگیری پایهای سازگار با بدن در استخوان فک آغاز میشود و پس از اتصال مناسب به استخوان، با اباتمنت و روکش تکمیل خواهد شد. در ادامه، با مراحل، مزایا و شرایط استفاده از این روش جایگزینی دندان بیشتر آشنا میشوید.
ایمپلنت دندان دقیقاً چیست و کدام قسمت دندان را جایگزین میکند؟
در رایجترین سیستمهای ایمپلنت، سه بخش اصلی در بازسازی دیده میشود: فیکسچر یا پایه ایمپلنت، اباتمنت و روکش. فیکسچر در استخوان قرار میگیرد، اباتمنت رابط میان پایه و روکش است و روکش همان بخشی است که در دهان دیده میشود و عملکرد دندان را بازسازی میکند. تفاوت مهم ایمپلنت با بریج یا پروتز معمولی این است که ایمپلنت میتواند جایگزینی برای بخش ریشهای دندان نیز ایجاد کند. البته این به معنای آن نیست که ایمپلنت از هر نظر دقیقاً مانند دندان طبیعی است؛ دندان طبیعی از طریق لیگامان پریودنتال به استخوان متصل میشود، در حالی که ایمپلنت اتصال مستقیمتری با استخوان دارد.
چرا دندان ازدسترفته را باید جایگزین کرد؟
جای خالی یک دندان ممکن است در ابتدا فقط یک مشکل ظاهری به نظر برسد، اما مسئله میتواند فراتر از زیبایی باشد. دندانهای مجاور ممکن است به سمت فضای خالی حرکت کنند و تماسهای دندانی و نحوه توزیع نیروهای جویدن تغییر کند. از طرف دیگر، استخوانی که پیش از این دندان را نگه میداشته، پس از از دست رفتن دندان دیگر همان تحریک مکانیکی قبلی را دریافت نمیکند و تغییرات استخوانی در ناحیه بیدندانی ممکن است رخ دهد. البته تصمیم درمانی باید با توجه به محل دندان، تعداد دندانهای ازدسترفته، وضعیت دندانهای مجاور، شرایط استخوان، وضعیت لثه، بایت و گزینههای جایگزین گرفته شود.
چه کسانی کاندید مناسب ایمپلنت هستند؟
ایمپلنت درمانی است که با تقریب قابل توجهی برای افراد بسیاری قابل انجام است. با این حال ممکن است استثنائاتی نیز وجود داشته باشد که مانع از انجام این درمان شود. به طور کلی میتوان گفت در صورتی که یکی از موارد زیر شامل حالتان بشود به احتمال بالا کاندیدای مناسبی برای ایمپنلت هستین:
- افراد دارای دندان از دسترفته
- افراد دارای استخوان فک مناسب
- افراد دارای لثه سالم
- افراد با بهداشت دهان مناسب
- افراد با شرایط عمومی کنترلشده
- افراد در سنین مختلف
- افراد نیازمند بازسازی چنددندانی یا کامل فک
قبل از ایمپلنت چه چیزهایی باید بررسی شود؟
پیش از کاشت ایمپلنت، وضعیت لثه، دندانهای مجاور، استخوان، بایت و فضای پروتزی بررسی میشود. بسته به شرایط بیمار، ممکن است رادیوگرافی پانورامیک یا تصویربرداری سهبعدی مانند CBCT برای ارزیابی دقیق استخوان، مسیر عصب و ساختارهای اطراف نیاز باشد. تصویربرداری باید بر اساس نیاز تشخیصی بیمار انجام شود، نه بهصورت یکسان برای همه. همچنین در برنامهریزی ایمپلنت، محل قرارگیری پایه باید با توجه به موقعیت دندان نهایی و نتیجه پروتزی تعیین شود. به این ترتیب، ایمپلنت از ابتدا در موقعیتی قرار میگیرد که از نظر عملکرد، زیبایی و سلامت بافتهای اطراف شرایط مناسبی داشته باشد.
اگر استخوان کافی نداشته باشیم، ایمپلنت غیرممکن است؟
کمبود استخوان به معنی غیرممکن بودن ایمپلنت نیست، اما ممکن است درمان را پیچیدهتر کند. با از دست دادن دندان، استخوان ناحیه دچار تغییر و تحلیل میشود و حجم استخوان برای قرار دادن مناسب ایمپلنت کافی نباشد. در چنین شرایطی، بسته به محل و شدت کمبود استخوان، روشهایی مانند پیوند یا بازسازی استخوان در برنامه درمان قرار میگیرند. در ناحیه فک بالا نیز اگر ارتفاع استخوان زیر سینوس برای ایمپلنت کافی نباشد، ممکن است روشهای مرتبط با سینوس مانند سینوس لیفت مطرح شوند.
ایمپلنت چگونه کاشته میشود؟
فرایند کاشت ایمپلنت فقط به قرار دادن پایه در استخوان محدود نمیشود، بلکه مجموعهای از مراحل تشخیصی، جراحی و پروتزی است. این مراحل با توجه به شرایط دهان، استخوان و سلامت عمومی هر فرد ممکن است کمی متفاوت باشند.
معاینه و طراحی درمان
بررسی وضعیت دهان، لثه، استخوان و تعیین بهترین محل کاشت ایمپلنت.
آمادهسازی
در صورت نیاز، درمان پوسیدگی، بیماری لثه، کشیدن دندان غیرقابل نگهداری یا بازسازی استخوان انجام میشود.
کاشت پایه ایمپلنت
پایه در محل مشخصشده داخل استخوان فک قرار میگیرد.
دوره ترمیم
استخوان به سطح ایمپلنت متصل میشود و پایه برای مراحل بعدی آماده میشود.
نصب اباتمنت و روکش
پس از فراهم شدن شرایط مناسب، اباتمنت و روکش دندان ساخته و نصب میشوند.
ایمپلنت فوری و دندان یکروزه یعنی چه؟
ایمپلنت فوری و بارگذاری فوری دو اصطلاح متفاوت در درمان ایمپلنت هستند که گاهی به اشتباه یکسان در نظر گرفته میشوند. ایمپلنت فوری به قرار دادن پایه ایمپلنت بلافاصله پس از کشیدن دندان اشاره دارد، در حالی که بارگذاری فوری به قرار دادن دندان یا پروتز روی ایمپلنت در مدت کوتاهی پس از جراحی گفته میشود. بنابراین، «ایمپلنت یکروزه» لزوماً به معنای تکمیل تمام مراحل درمان در یک روز نیست. امکان استفاده از دندان موقت در همان روز وجود دارد، اما تکمیل درمان نهایی ممکن است به زمان بیشتری نیاز داشته باشد. انتخاب این روش نیز به شرایط استخوان، ثبات اولیه ایمپلنت و وضعیت کلی بیمار بستگی دارد.
انواع ایمپلنت دندان چیست؟
ایمپلنتهای دندانی را میتوان بر اساس معیارهای مختلفی مانند طراحی، محل قرارگیری، تعداد دندانهای از دسترفته و جنس مواد سازنده دستهبندی کرد. انتخاب مناسبترین نوع ایمپلنت نیز باید با توجه به شرایط استخوان و لثه، وضعیت دندانهای مجاور، طرح پروتزی و هدف درمان انجام شود.
ایمپلنت داخل استخوانی
رایجترین نوع ایمپلنت است که با قرارگیری در استخوان فک، برای جایگزینی یک یا چند دندان از دسترفته استفاده میشود.
ایمپلنت تیتانیومی
از تیتانیوم ساخته میشود و به دلیل سازگاری مناسب با بافت استخوان، یکی از پرکاربردترین گزینهها در درمان ایمپلنت است.
ایمپلنت زیرکونیا
از مادهای سرامیکی و سفیدرنگ ساخته میشود و در برخی شرایط میتواند گزینهای برای بیمارانی باشد که ملاحظات زیبایی اهمیت بیشتری دارد.
ایمپلنت فوری
معمولاً به کاشت ایمپلنت در همان جلسه کشیدن دندان گفته میشود و در صورت مناسب بودن شرایط محل، میتواند از تعداد مراحل درمان بکاهد.
مینی ایمپلنت
ایمپلنتی با قطر کمتر از ایمپلنتهای معمولی است که در برخی درمانهای خاص، از جمله تثبیت پروتزهای متحرک، کاربرد دارد.
ایمپلنت برای یک دندان
برای جایگزینی یک دندان از دسترفته استفاده میشود و بدون نیاز به تراش دندانهای مجاور، امکان بازسازی ناحیه را فراهم میکند.
ایمپلنت برای چند دندان
برای بازسازی چند دندان از دسترفته به کار میرود و بسته به شرایط بیمار میتوان از چند ایمپلنت برای پشتیبانی از یک پروتز استفاده کرد.
ایمپلنت برای بازسازی کامل فک
در موارد بیدندانی کامل، چند ایمپلنت میتوانند به عنوان پایهای برای تثبیت پروتز و بازسازی عملکرد و ظاهر فک مورد استفاده قرار گیرند.
تیتانیوم بهتر است یا زیرکونیا؟
تیتانیوم سالهاست یکی از مواد اصلی ایمپلنتهای دندانی است و شواهد بالینی گستردهای دارد. زیرکونیا نیز بهعنوان گزینهای سرامیکی، بهویژه از نظر زیبایی، مورد توجه قرار گرفته است. بااینحال، شواهد علمی برتری مطلق یکی بر دیگری را تأیید نمیکنند و انتخاب مناسب باید بر اساس شرایط استخوان، بافتها، سیستم ایمپلنت و نیازهای هر بیمار انجام شود.
برند ایمپلنت چقدر مهم است؟
انتخاب برند ایمپلنت نباید تنها بر اساس شهرت یا قیمت آن انجام شود. سابقه علمی، کیفیت طراحی، دسترسی به قطعات و هماهنگی سیستم با طرح درمان اهمیت بیشتری دارند. موفقیت ایمپلنت به مجموعهای از عوامل، از تشخیص و جراحی تا طراحی روکش و مراقبتهای بعدی، وابسته است؛ بنابراین انتخاب برند باید متناسب با شرایط هر بیمار باشد.
چه عواملی واقعاً موفقیت ایمپلنت را تعیین میکنند؟
موفقیت ایمپلنت نتیجه یک عامل منفرد نیست. در واقع ایمپلننت موفق عتنها یک قطعه با کیفیت نیست بلکه یک طرح درمان با کیفیت است. به طور کلی عوامل موثر در موفقیت ایمپلت به این ترتیب هستند:
- برند ایمپلنت
- تسلط، مهارت و تجربه جراح و متخصص ایمپلنت
- وضعیت استخوان
- سلامت بافت نرم
- موقعیت سهبعدی ایمپلنت
- طراحی روکش
- وضعیت عمومی بیمار
- بهداشت دهان و دندان
ایمپلنت چقدر دوام دارد؟ آیا واقعاً مادامالعمر است؟
عبارت «ایمپلنت مادامالعمر» بیشتر یک تعبیر تبلیغاتی است و نمیتوان ماندگاری آن را برای همه بیماران تضمین کرد. دوام ایمپلنت به شرایط فرد، مراقبت و پیگیری درمان بستگی دارد. همچنین پایه ایمپلنت با روکش و سایر اجزای پروتزی متفاوت است و ممکن است این اجزا در طول زمان نیاز به تعمیر یا تعویض داشته باشند.
احتمال شکست ایمپنلت و دلایل آن
ایمپلنت دندان از درمانهای موفق دندانپزشکی محسوب میشود، اما مانند هر درمان دیگری احتمال بروز عارضه یا شکست وجود دارد. در ادامه دلایل شکست احتمالی ایمپلنت توضیح داده شدهاند:
- عفونت و التهاب اطراف ایمپلنت: التهاب بافتهای اطراف میتواند به تحلیل استخوان و کاهش حمایت از ایمپلنت منجر شود.
- تحلیل استخوان: کاهش حجم یا تراکم استخوان اطراف ایمپلنت میتواند پایداری آن را تحت تأثیر قرار دهد.
- عدم یکپارچگی مناسب با استخوان: در برخی موارد، ایمپلنت در مرحله اولیه بهخوبی با استخوان فک جوش نمیخورد.
- وارد شدن نیروهای نامناسب: فشار بیش از حد یا نیروهای نامتعادل میتوانند به ایمپلنت و اجزای آن آسیب وارد کنند.
- مشکلات روکش و اتصالات: شل شدن یا آسیب دیدن روکش، پیچ و سایر اجزای پروتزی ممکن است باعث احساس حرکت یا اختلال در عملکرد شود.
- ضعف در مراقبت و نگهداری: رعایت نکردن بهداشت دهان و انجام ندادن معاینات دورهای میتواند احتمال بروز مشکلات اطراف ایمپلنت را افزایش دهد.
نکته: لق شدن خود ایمپلنت با لق شدن روکش تفاوت دارد؛ بنابراین هرگونه احساس حرکت یا تغییر جدید باید توسط دندانپزشک بررسی شود.
پریایمپلنت موکوزیت و پریایمپلنتیت چیست؟
بافتهای اطراف ایمپلنت ممکن است دچار التهاب شوند؛ موکوزیت تنها بافت نرم را درگیر میکند، اما پریایمپلنتیت با تحلیل استخوان همراه است. عواملی مانند تجمع پلاک، بهداشت ضعیف و سابقه بیماری لثه خطر بروز این مشکلات را افزایش میدهند. با برنامهریزی صحیح درمان و مراقبتهای منظم پس از کاشت ایمپلنت میتوان از بروز این مشکلات پیشگیری کرد.
از کجا بفهمیم ایمپلنت نیاز به بررسی دارد؟
برخی تغییرات اطراف ایمپلنت میتوانند نشانه نیاز به معاینه و بررسی باشند. البته هر یک از این علائم لزوماً به معنای شکست ایمپلنت نیست و تشخیص علت آن به معاینه دندانپزشک نیاز دارد. مواردی که نیاز به بررسی دارند به این ترتیب هستند:
- درد یا ناراحتی مداوم
- تورم اطراف ایمپلنت
- خونریزی مکرر
- ترشح اطراف ایمپلنت
- تغییر در وضعیت یا شکل روکش
- احساس حرکت یا لق شدن ایمپلنت یا روکش
- هرگونه تغییر غیرمعمول در وضعیت ایمپلنت
عوارض احتمالی و مراقبتهای بعد از ایمپلنت
پس از کاشت ایمپلنت ممکن است بسته به نوع جراحی و شرایط فرد، عوارضی مانند درد، تورم یا ناراحتی موقت ایجاد شود که معمولاً با مراقبتهای مناسب و داروهای تجویزشده کنترل میشوند. رعایت مراقبتهای بعد از ایمپلنت و ادامه آنها در بلندمدت، به حفظ سلامت بافتهای اطراف و کاهش خطر بروز مشکلات احتمالی کمک میکند. مراقبتهای بعد از کاشت ایمپلنت به این شرح هستند:
- رعایت دستورهای پزشک: توصیههای دندانپزشک درباره داروها، بهداشت دهان، تغذیه و فعالیتهای روزانه را طبق دستور رعایت کنید.
- کنترل درد و تورم: درد و تورم خفیف پس از جراحی میتواند طبیعی باشد و معمولاً با داروهای تجویزشده و مراقبت مناسب کنترل میشود.
- رعایت بهداشت دهان: با روش و ابزار مناسب، دندانها و نواحی اطراف ایمپلنت را تمیز نگه دارید تا تجمع پلاک و التهاب کاهش پیدا کند.
- تمیز کردن فضای اطراف ایمپلنت: برای پاکسازی فضاهای بین دندان و ایمپلنت، در صورت توصیه دندانپزشک از ابزارهایی مانند برس بیندندانی استفاده کنید.
- توجه به تغذیه: در روزهای ابتدایی، توصیههای پزشک درباره نوع و میزان غذاهای مصرفی را رعایت کنید تا فشار اضافی به ناحیه جراحی وارد نشود.
- پرهیز از فعالیتهای نامناسب: تا زمان تعیینشده توسط دندانپزشک، فعالیتهایی که میتوانند روند بهبودی را مختل کنند محدود کنید.
- مراجعههای دورهای: پس از تکمیل درمان نیز برای بررسی وضعیت ایمپلنت و بافتهای اطراف، طبق برنامه دندانپزشک بهصورت منظم مراجعه کنید.
- توجه به علائم غیرمعمول: اگر درد یا تورم به جای کاهش یافتن تشدید شد یا علائمی مانند خونریزی مکرر، ترشح یا احساس حرکت ایجاد شد، برای بررسی علت با دندانپزشک تماس بگیرید.
آیا دیابت، پوکی استخوان یا بیماریهای دیگر مانع ایمپلنت هستند؟
داشتن بیماری زمینهای لزوماً مانع کاشت ایمپلنت نیست و میزان کنترل بیماری، داروهای مصرفی و شرایط فرد اهمیت دارد. کنترل نامناسب دیابت میتواند خطر عوارض اطراف ایمپلنت را افزایش دهد و نوع درمان پوکی استخوان نیز باید بررسی شود. همچنین سیگار با افزایش خطر شکست ایمپلنت و عوارض مرتبط است.
ایمپلنت دندان جلو چه تفاوتی با دندان عقب دارد؟
هر دو نوع درمان با اصول کلی یکسانی انجام میشوند، اما در دندانهای جلویی موضوع زیبایی اهمیت بیشتری پیدا میکند. در این ناحیه، فقط قرار گرفتن پایه داخل استخوان مطرح نیست؛ موقعیت سهبعدی ایمپلنت، حجم و شکل استخوان، ضخامت بافت نرم و شکل لثه میتوانند روی ظاهر نهایی اثر بگذارند. به همین دلیل، در ناحیه زیبایی معمولاً برنامهریزی باید از نتیجه نهایی روکش شروع شود. هدف این است که ایمپلنت در موقعیتی قرار بگیرد که هم از نظر عملکردی مناسب باشد و هم شرایط لازم برای بازسازی طبیعیتر دندان و بافتهای اطراف فراهم شود.
ایمپلنت بهتر است یا بریج و دندان مصنوعی؟
انتخاب بین ایمپلنت، بریج و پروتز متحرک به شرایط هر بیمار بستگی دارد. ایمپلنت میتواند جایگزین ریشه و تاج دندان شود و برای یک یا چند دندان کاربرد داشته باشد، در حالی که بریج معمولاً به دندانهای مجاور تکیه میکند و پروتز متحرک گزینهای برای جایگزینی چند دندان یا دندانهای یک فک است. تعداد دندانهای ازدسترفته، وضعیت استخوان و لثه، سلامت عمومی، امکان جراحی، هزینه و انتظارات بیمار از عوامل مهم در انتخاب روش مناسب هستند.
ایمپلنت برای یک دندان، چند دندان یا کل فک چه تفاوتی دارد؟
برای جایگزینی یک دندان از دسترفته، معمولاً یک ایمپلنت میتواند از یک روکش حمایت کند. در صورت از دست رفتن چند دندان، ممکن است چند ایمپلنت برای پشتیبانی از یک بازسازی چنددندانی کافی باشد. در بیدندانی کامل نیز انتخاب پروتز و تعداد ایمپلنتها به شرایط استخوان، فک و طرح درمان بستگی دارد.
روکش ایمپلنت چیست و چرا اهمیت دارد؟
روکش همان بخشی است که ظاهر و عملکرد دندان را بازسازی میکند، اما نقش آن فراتر از زیبایی است. شکل روکش، نحوه تماس آن با لثه، تماسهای دندانی و نحوه انتقال نیرو میتواند بر سلامت بافتهای اطراف و عملکرد سیستم تأثیر بگذارد. به همین دلیل، درمان ایمپلنت زمانی کامل میشود که پایه، اباتمنت و روکش در یک طرح درمان هماهنگ باشند. حتی اگر پایه ایمپلنت کاملاً سالم باشد، مشکلات مربوط به روکش یا اتصالات آن میتوانند باعث ناراحتی بیمار و نیاز به تعمیر یا تعویض شوند.
هزینه ایمپلنت دندان به چه عواملی بستگی دارد؟
هزینه نهایی ایمپلنت به شرایط هر بیمار و مراحل موردنیاز درمان بستگی دارد و نمیتوان یک قیمت ثابت برای همه افراد در نظر گرفت.
عوامل تأثیرگذار بر هزینه ایمپلنت
- تعداد ایمپلنتهای موردنیاز
- نوع و برند ایمپلنت
- هزینه جراحی
- روکش و اجزای پروتزی
- تصویربرداری و معاینات
- پیوند استخوان
- سینوس لیفت
- درمانهای آمادهسازی
- تعداد مراحل درمانی مورد نیاز پیش از ایمپلنت
قبل از انتخاب دندانپزشک ایمپلنت چه سؤالهایی بپرسیم؟
قبل از شروع درمان، بهتر است بیمار درباره طرح درمان خود سؤالهای مشخصی بپرسد. تا نسبت به مراحل درمان و نتیجه مورد انتظار آگاهی بیشتری داشته باشد. سوالاتی مانند:
- آیا استخوان کافی است یا آیا به پیوند استخوان نیاز دارم؟
- چرا این نوع ایمپلنت برای من پیشنهاد شده است؟
- چند مرحله درمان خواهم داشت؟
- روکش چه زمانی ساخته میشود؟
- هزینه اعلامشده شامل چه مواردی است؟
- در صورت ایجاد عارضه، برنامه پیگیری چگونه خواهد بود؟
جمعبندی
ایمپلنت دندان روشی مؤثر برای جایگزینی دندانهای ازدسترفته است، اما موفقیت آن به عوامل مختلفی مانند سلامت استخوان و لثه، وضعیت عمومی، برنامهریزی درمان، طراحی روکش، کنترل نیرو و مراقبتهای طولانیمدت بستگی دارد. بنابراین، انتخاب ایمپلنت باید بر اساس شرایط فرد و طرح درمان مناسب انجام شود.
سوالات متداول درباره ایمپلنت دندان
ایمپلنت یک پایه مصنوعی است که در استخوان فک قرار میگیرد و برای حمایت از دندان جایگزین استفاده میشود. پس از ایجاد یکپارچگی مناسب با استخوان، اجزای پروتزی مانند اباتمنت و روکش روی آن قرار میگیرند.
دوام ایمپلنت به شرایط فرد، وضعیت استخوان و لثه، کیفیت طرح درمان، بهداشت دهان، نیروهای واردشده و مراقبتهای دورهای بستگی دارد. مطالعات با پیگیریهای طولانیمدت نشان دادهاند که ایمپلنتها میتوانند عملکرد بسیار طولانی داشته باشند، اما «مادامالعمر بودن» را نمیتوان برای هر بیمار تضمین کرد.
جراحی با بیحسی انجام میشود و بعد از جراحی ممکن است مقداری درد، تورم یا ناراحتی ایجاد شود. شدت و مدت آن به نوع درمان و شرایط فرد بستگی دارد.
ایمپلنت فوری معمولاً به قرار دادن پایه ایمپلنت در همان جلسه کشیدن دندان اشاره دارد. این اصطلاح با «بارگذاری فوری» یکی نیست و هر دو روش فقط در شرایط مناسب قابل استفاده هستند.
در بسیاری از موارد، کمبود استخوان قابل مدیریت است و ممکن است روشهای بازسازی یا پیوند استخوان قبل از ایمپلنت یا همزمان با آن در نظر گرفته شود. تصمیم نهایی به محل و میزان کمبود استخوان بستگی دارد.
خیر، دیابت بهتنهایی به معنی ممنوعیت ایمپلنت نیست. اما کنترل نامناسب قند خون میتواند احتمال برخی عوارض و مشکلات اطراف ایمپلنت را افزایش دهد؛ بنابراین وضعیت کنترل بیماری باید در طرح درمان لحاظ شود.
هر دو مورد در درمان ایمپلنت مورد استفاده قرار گرفتهاند، اما شواهد فعلی از این نتیجه که یکی در تمام شرایط بهتر از دیگری است حمایت نمیکنند. انتخاب باید با شرایط بیمار و طرح درمان هماهنگ باشد.
بله. ایمپلنت از پوسیدگی دندانی مصون است، اما بافتهای اطراف آن میتوانند دچار التهاب و بیماری شوند. بهداشت روزانه و برنامه نگهداری حرفهای برای سلامت طولانیمدت ایمپلنت اهمیت دارد.
لقی میتواند دلایل مختلفی داشته باشد؛ از مشکل در اتصال روکش یا اجزای پروتزی گرفته تا مشکلات مربوط به خود ایمپلنت و بافت اطراف. بنابراین هر نوع لقی جدید باید بررسی شود.
التهاب، قرمزی، خونریزی، تورم، ترشح، درد یا تغییر در وضعیت بافتهای اطراف میتوانند نشانه نیاز به بررسی باشند. تشخیص پریایمپلنت موکوزیت یا پریایمپلنتیت فقط با مشاهده یک علامت امکانپذیر نیست و به ارزیابی حرفهای نیاز دارد.
در بسیاری از بیماران امکان قرار دادن چند ایمپلنت در یک طرح درمان وجود دارد، اما تعداد و زمانبندی آن به وضعیت استخوان، تعداد دندانهای ازدسترفته، سلامت دهان و نوع بازسازی نهایی بستگی دارد.
در صورت نیاز، روکش ایمپلنت میتواند در بسیاری از شرایط تعمیر یا تعویض شود. تعویض روکش لزوماً به معنی شکست خود پایه ایمپلنت نیست و باید مشخص شود مشکل مربوط به کدام بخش از مجموعه است.
