قالب گیری ایمپلنت چیست؟
قالب گیری ایمپلنت از جمله مهمترین مراحلی است که بعد از کاشت ایمپلنت اولیه باید انجام شود. این فرایند به منظور بررسی دقیق موقعیت ایمپلنت و بافت های اطراف آن صورت می پذیرد. اطلاعات به دست آمده از این مرحله از اهمیت ویژه ای برخوردار است، زیرا امکان طراحی و تولید روکش نهایی متناسب با وضعیت دندانی بیمار از این طریق میسر می شود. امروزه از روش های مختلفی جهت انجام قالب گیری استفاده می شود که انتخاب هر کدام از آنها به شرایط بیمار و نظر دندانپزشک بستگی دارد.
هدف قالب گیری در ساخت روکش ایمپلنت
قالبگیری ایمپلنت به این منظور انجام می شود که دندانپزشک با بررسی موقعیت پایه ایمپلنت و فرم لثه بتواند بهترین نوع روکش را برای کاشت انتخاب نماید. انتخاب روکش نقش مهمی را در ظاهر و زیبایی دندان های ایمپلنت شده ایفا می کند.
تفاوت قالب گیری ایمپلنت با قالب گیری دندان طبیعی
هر دو روش قالبگیری با هدف بررسی دقیق دندانی به منظور ساخت روکش یا پروتز است. البته تفاوت هایی در این رابطه وجود دارند که باعث تمایز در عملکرد می شوند. قالب گیری ایمپلنت با استفاده از قطعاتی به نام کوپینگ انجام می شود که با استفاده از آنها می توان محل و زاویه قرارگیری ایمپلنت را با دقت بررسی کرد. حساسیت انجام این نوع قالبگیری در عمل بیشتر از قالبگیری دندان طبیعی است. قالبگیری دندان طبیعی با استفاده از خود دندان و بافت های اطراف آن صورت می پذیرد. در این نوع روش، تمرکز بیشتر بر قالب شکل دندان است نه موقعیت سه بعدی پایه ایمپلنت.
قالب گیری ایمپلنت چه زمانی انجام میشود؟
قالب گیری ایمپلنت معمولا پس از تکمیل فرایند جوش خوردن پایه ایمپلنت به استخوان فک (استئواینتگریشن) انجام میشود. این مرحله بسته به شرایط بیمار و محل کاشت ایمپلنت ممکن است بین 2 تا 6 ماه پس از جراحی طول بکشد. پس از اطمینان از پایداری ایمپلنت و آماده بودن بافت لثه، دندانپزشک قالب گیری را انجام میدهد تا اطلاعات لازم برای ساخت روکش نهایی در اختیار لابراتوار قرار گیرد.
مراحل قالب گیری ایمپلنت
مراحل قالبگیری ایمپلنت عبارتند از:
- وضعیت ایمپلنت باید توسط دندانپزشک مورد بررسی قرار بگیرد تا مناسب ترین روش قالبگیری برای روکش انتخاب شود.
- سپس قطعه ای مخصوص به نام کوپینگ بر روی ایمپلنت قرار می گیرد. این عمل به منظور بررسی محل دقیق ایمپلنت در داخل دهان صورت می پذیرد.
- در مرحله بعد از ماده قالبگیری جهت شکل گیری بر روی فک بیمار استفاده می شود.
- پس از شکل گیری مواد، نوبت آن است که اطلاعات دقیق ایمپلنت همراه با زاویه قرارگیری آن در داخل دهان جمع آوری شود.
- در نهایت، قالب آماده به لابراتوار دندانپزشکی جهت ساخت روکش نهایی ارسال خواهد شد.
روش های قالب گیری ایمپلنت
روش های مختلفی جهت قالبگیری ایمپلنت وجود دارند که دندانپزشک با توجه به نوع کاشت و ویژگی های دندانی تعیین می کند که چه راهکاری برای قالبگیری مناسب تر است.
قالب گیری سنتی با مواد قالب گیری
در این روش که توسط اکثر دندانپزشکان انجام می شود، با استفاده از مواد مخصوص موقعیت ایمپلنت را بررسی و ثبت می کنند. سپس دندانپزشک، قالب آماده را به لابراتوار جهت ساخت روکش نهایی ایمپلنت می فرستد.
قالب گیری دیجیتال با اسکنر
قالبگیری ایمپلنت با روش دیجیتالی، امکان اسکن دقیق داخل دهان همراه با تصاویر ثبت شده از ایمپلنت و بافت های اطراف را فراهم می کند. از جمله مهمترین مزایای این روش، افزایش راحتی بیمار به هنگام قالبگیری و کاهش خطاهای انسانی در فرایند ساخت روکش می باشد.
قالب گیری اپن تری و کلوز تری
از جمله پرکاربردترین روش های قالبگیری ایمپلنت می توان به قالبگیری اپن تری و کلوز تری اشاره نمود. قالبگیری اپن تری به دلیل نیاز به دقت بیشتر جهت بررسی موقعیت ایمپلنت های کاشت شده به صورت غیر موازی و در درمان های پیچیده دندانی استفاده می شود. قالبگیری به روش کلوز تری برای ایمپلنت های کاشت شده ای که دارای دو ویژگی زیر باشند، مناسب می باشد:
- به صورت موازی کاشت شده باشند.
- تعداد ایمپلنت های کاشت شده موازی کم باشد.
قالب گیری دیجیتال ایمپلنت بهتر است یا سنتی؟
استفاده از بهترین روش قالبگیری ایمپلنت به شرایط بیمار وابسته است. قالبگیری سنتی، رایج ترین راهکاری می باشد که تا به الان مورد استفاده اکثر دندانپزشکان قرار گرفته است. قالبگیری دیجیتال ایمپلنت به دلیل زمان کم، راحتی بیمار و ارائه نتایج دقیق درمان یکی از گزینه های قابل اعتماد به شمار می رود.
| ویژگی | قالب گیری دیجیتال | قالب گیری سنتی |
|---|---|---|
| دقت | بسیار بالا | بالا |
| راحتی بیمار | بیشتر | کمتر |
| مدت زمان انجام | کوتاهتر | طولانیتر |
| احتمال خطا | کمتر | بیشتر |
| نیاز به مواد قالب گیری | ندارد | دارد |
| کاربرد در درمان های پیچیده | مناسب | مناسب |
هزینه قالب گیری ایمپلنت چقدر است؟
هزینه قالبگیری ایمپلنت به عوامل مختلفی مانند نوع روش قالبگیری، تعداد ایمپلنتها، تجهیزات مورد استفاده و تعرفه مرکز درمانی بستگی دارد. در بسیاری از موارد، هزینه قالبگیری به صورت جداگانه دریافت نمیشود و بخشی از هزینه ساخت روکش ایمپلنت محسوب میشود.
به طور کلی قالبگیری دیجیتال به دلیل استفاده از تجهیزات پیشرفته و اسکنرهای داخل دهانی ممکن است هزینه بیشتری نسبت به روش سنتی داشته باشد. برای اطلاع دقیق از هزینهها بهتر است پس از معاینه توسط دندانپزشک، طرح درمان اختصاصی دریافت کنید.
قالب گیری ایمپلنت درد دارد؟
بیمار به هنگام انجام قالبگیری ایمپلنت، درد خاصی را حس نمی کند. در برخی مواقع ممکن است که درد خفیف، ناشی از فشار قرار گرفتن تری (مواد قالبگیری) در دهان توسط دندانپزشک باشد.
قالب گیری ایمپلنت چقدر طول میکشد؟
زمان قالبگیری ایمپلنت به نوع روش مورد استفاده و شرایط دندانی بیمار بستگی دارد. اگر قالبگیری به صورت دیجیتال باشد، ممکن است حداقل 10 دقیقه به طول بینجامد.
خطاهای رایج در قالب گیری ایمپلنت
دقت، مهمترین نقش را در قالبگیری ایمپلنت ایفا می کند. بروز اشتباه هر چند کوچک در نحوه بررسی موقعیت ایمپلنت می تواند روی نتیجه نهایی درمان تاثیر منفی داشته باشد. در ادامه به رایج ترین خطاهای قالبگیری ایمپلنت دندان اشاره می کنیم:
ثبت ناقص موقعیت فیکسچر
در صورت ثبت ناقص موقعیت فیکسچر، امکان هماهنگی روکش نهایی با ایمپلنت وجود ندارد. بروز این خطا می تواند فشار نامناسب را بر روی ایمپلنت جهت نصب ایجاد کند.
شل بودن ایمپرشن کوپینگ یا اسکن بادی
یکی از رایج ترین خطاهای قالبگیری دیجیتال، شل بودن ایمپرشن کوپینگ است. زمانی که قطعات قالبگیری از جمله کوپینگ یا اسکن بادی به خوبی در جای خود قرار نگیرند، اطلاعات به دست آمده از موقعیت ایمپلنت اشتباه خواهد بود. این موضوع، می تواند نصب نهایی روکش را با مشکل مواجه سازد.
خطای لابراتواری در ساخت روکش
در اغلب اوقات، مشکل از خود قالبگیری نیست. بروز اشتباه می تواند در رابطه با خطای لابراتوار در ساخت روکش باشد. در صورت عدم رعایت اصول فنی در ساخت توسط لابراتوار، ممکن است که روکش به هنگام نصب به خوبی بر روی ایمپلنت سوار نشود.
اگر قالب گیری ایمپلنت به درستی انجام نشود چه مشکلاتی ایجاد میشود؟
قالبگیری ایمپلنت یکی از حساسترین مراحل درمان است و هرگونه خطا در این مرحله میتواند بر نتیجه نهایی درمان تأثیر بگذارد. هدف از قالبگیری، انتقال دقیق موقعیت ایمپلنت و وضعیت بافتهای اطراف به لابراتوار دندانپزشکی است. اگر این اطلاعات به درستی ثبت نشوند، ممکن است مشکلات زیر ایجاد شود:
عدم تطابق روکش با ایمپلنت
در صورت ثبت نادرست موقعیت ایمپلنت، روکش ساختهشده به خوبی روی پایه قرار نمیگیرد و ممکن است نیاز به اصلاح یا ساخت مجدد داشته باشد.
ایجاد فشار نامناسب روی ایمپلنت
خطا در قالبگیری میتواند باعث انتقال نیروهای جویدن به شکل نامناسب به ایمپلنت شود. این موضوع در طولانیمدت احتمال بروز مشکلات مکانیکی یا آسیب به اجزای ایمپلنت را افزایش میدهد.
گیر غذایی و التهاب لثه
اگر روکش به صورت دقیق ساخته نشود، فضاهایی میان روکش و لثه ایجاد میشود که محل تجمع مواد غذایی و باکتریها خواهد بود. این وضعیت میتواند به التهاب لثه و مشکلات بهداشتی منجر شود.
لق شدن پیچ یا روکش
عدم هماهنگی کامل بین روکش و ایمپلنت گاهی باعث وارد شدن فشارهای غیرطبیعی به پیچهای نگهدارنده شده و احتمال شل شدن یا لق شدن روکش را افزایش میدهد.
به همین دلیل انتخاب روش مناسب قالبگیری و انجام آن توسط دندانپزشک باتجربه اهمیت زیادی در موفقیت درمان ایمپلنت دارد.
مراقبت های بعد از قالب گیری ایمپلنت
متاسفانه اکثر بیماران تصور می کنند که بعد از قالب گیری دیجیتال نیاز به مراقبت خاصی نیست. رعایت چند نکته ساده می تواند باعث آرام سازی لثه بعد از قالب گیری شود. با رعایت اصول بهداشتی و درمانی در این رابطه، روند درمان ممکن است به آسانی طی شود. از جمله مهمترین مراقبت های اولیه در این رابطه عبارتند از:
- خودداری از مصرف غذاهای سفت و داغ تا چند ساعت بعد از قالب گیری
- استفاده از دهانشویه مناسب در صورت تجویز دندانپزشک معالج
- مسواک زدن آرام و بدون فشار روی ناحیه تحت درمان
اگر بعد از قالب گیری ایمپلنت، درد خفیفی را در ناحیه مورد نظر احساس کردید کاملا طبیعی است و معمولا بعد از چند روز به طور کامل از بین می رود. در صورت ادامه دار بودن درد و تجربه شدید ناراحتی، حتما با دندانپزشک معالج خود تماس بگیرید.
جمع بندی
قالبگیری ایمپلنت مرحلهای مهم در فرآیند درمان است که دقت آن تأثیر مستقیمی بر کیفیت و ماندگاری روکش نهایی دارد. امروزه از روشهای مختلفی مانند قالبگیری سنتی، دیجیتال، اپن تری و کلوز تری استفاده میشود که انتخاب هر یک به شرایط بیمار و نظر دندانپزشک بستگی دارد. انجام صحیح قالبگیری باعث میشود روکش نهایی از نظر عملکرد، زیبایی و راحتی بیشترین هماهنگی را با ساختار دهان بیمار داشته باشد.
سوالات رایج درباره قالب گیری ایمپلنت
قالب گیری حدود یک الی دو هفته بعد از قرار دادن هیلینگ و آرام شدن کامل لثه توسط دندانپزشک انجام می شود.
ساخت و تحویل روکش بعد از قالب گیری زمان خاصی ندارد و ممکن است بین 7 الی 14 متغیر باشد. البته این مورد به لابراتوار و شرایط درمان بستگی دارد.
قالب گیری دیجیتال ایمپلنت به دلیل دقت بالایی که دارد، فاقد خطاهای انسانی است. دندانپزشکان در موارد پیچیده درمانی ترجیح می دهند از قالب گیری ایمپلنت به روش دیجیتال جهت بررسی وضعیت محل کاشت استفاده نمایند.
در اغلب موارد خیر. قالب گیری یک فرآیند غیرتهاجمی است و معمولا بدون نیاز به بیحسی انجام میشود.
در بسیاری از بیماران میتوان از قالب گیری دیجیتال استفاده کرد، اما در برخی شرایط خاص مانند ایمپلنتهای متعدد یا درمانهای پیچیده ممکن است دندانپزشک روش دیگری را انتخاب کند.
بله. در صورتی که اطلاعات ثبتشده دقیق نباشد یا مشکلی در ساخت روکش ایجاد شود، ممکن است نیاز به قالب گیری مجدد وجود داشته باشد.
زمان آماده شدن روکش به لابراتوار و شرایط درمان بستگی دارد، اما معمولا بین یک تا دو هفته زمان نیاز است.
خونریزی قابل توجه پس از قالب گیری طبیعی نیست. با این حال در برخی بیماران ممکن است تحریک جزئی لثه باعث خونریزی خفیف و موقتی شود.
بله. در صورت تشخیص خطا، دندانپزشک میتواند قالب گیری را تکرار کند تا اطلاعات دقیقتری برای ساخت روکش در اختیار لابراتوار قرار گیرد.
منابع
- platinumdentalvietnam.com
- www.rankmydentist.com
