مینی ایمپلنت نوعی ایمپلنت دندانی با قطر کمتر از ۳ میلیمتر است که معمولاً برای بیمارانی استفاده میشود که استخوان فک آنها حجم کافی برای ایمپلنت معمولی ندارد یا نیاز به تثبیت پروتزهای متحرک دارند. این روش نسبت به ایمپلنت معمولی جراحی سادهتری دارد، اما برای همه بیماران مناسب نیست و کاربردهای آن محدودتر است.
در این مقاله بررسی میکنیم مینی ایمپلنت چیست، چه تفاوتی با ایمپلنت معمولی دارد، چه مزایا و معایبی دارد، برای چه افرادی مناسب است و در چه شرایطی نباید از آن استفاده کرد.
مینی ایمپلنت چیست
مینی ایمپلنت از نظر عملکرد کاملا مطابق با ایمپلنت های معمولی عمل کرده و با قرار گرفتن در استخوان فک و اقدام با آن جای دندان از دست رفته را پر می کند. این پروتزهای کوچک قطری کمتر از ۳ میلیمتر دارند و از ایمپلنت های معمولی کوچک تر هستند. نکته قابل توجه این است که از این ایمپلنت ها می توان به عنوان پایه دندان های مصنوعی نیز استفاده نمود.
نیمه ایمپلنت
مینی ایمپلنت می تواند به صورت نیمه ایمپلنت عمل کرده و برای دندان هایی که فشار کمتری را تحمل می کنند، استفاده شود. البته فراموش نکنید که اجرای این نوع ایمپلنت به دقت و مهارت بسیار بالای جراح نیاز دارد.
ایمپلنت نیم فک
در برخی از مواقع ممکن است چند تا از دندان های جلو از دست رفته باشند. بسیاری از بیماران به دلیل هزینه بالای چند ایمپلنت دندان ترجیح می دهند پروتزهای مصنوعی را انتخاب کنند. این افراد می توانند از ایمپلنت مینی به عنوان پایه ایمپلنت نیم فک استفاده کرده و پروتز مصنوعی را روی آن نصب نمایند.
ایمپلنت در فضای کم
یکی از مهم ترین دلایل انتخاب مینی ایمپلنت این است که می توان آن را در فضای کم نیز مورد استفاده قرار داد. برخی از افراد به دلیل کوچک بودن فک و یا حجم کم استخوان نمی توانند از ایمپلنت های معمولی استفاده کنند. این افراد می توانند با کمک ایمپلنت های مینی جای دندان از دست رفته خود را پر نمایند.
مینی ایمپلنت ارتودنسی
از مینی ایمپلنت می توان به عنوان هدگیر و یا لنگر در ارتودنسی نیز استفاده نمود. در این صورت می توان از حرکت دندان ها به سمت نامناسب جلوگیری کرد. همچنین زمانی که بیمار دندان خود را از دست داده باشد، می تواند همزمان با ارتودنسی ایمپلنت نیز انجام دهد.
مینی اسکرو چقدر درد دارد
ایمپلنت اسکرو تحت بی حسی کامل انجام می شود و بیمار در زمان درمان دردی را احساس نمی کند. با این وجود پس از درمان ممکن است تا 3 روز اول دچار درد و ناراحتی شود که با استفاده از مسکن های تجویز شده می تواند آن را کنترل کند.
تفاوت مینی ایمپلنت با ایمپلنت معمولی
| معیار | مینی ایمپلنت | ایمپلنت معمولی |
|---|---|---|
| قطر پایه | کمتر از ۳ میلیمتر (معمولاً ۱.۸ تا ۲.۹ میلیمتر) | معمولاً ۳.۵ تا ۶ میلیمتر |
| تحمل نیرو | مناسب برای نیروهای کم تا متوسط؛ بیشتر برای دندانهای کوچک یا تثبیت پروتز | مناسب برای تحمل نیروهای زیاد، از جمله دندانهای آسیاب و جویدن طولانیمدت |
| کاربرد | تثبیت دست دندان، جایگزینی برخی دندانهای کوچک، بیمارانی با عرض استخوان محدود | جایگزینی یک یا چند دندان در اکثر نواحی دهان و بازسازی کامل فک |
| نیاز به حجم استخوان | به استخوان کمتری نیاز دارد و در برخی موارد بدون پیوند استخوان قابل انجام است | به حجم و تراکم استخوان بیشتری نیاز دارد و ممکن است به پیوند استخوان یا سینوس لیفت نیاز باشد |
| دوام و طول عمر | در صورت انتخاب صحیح بیمار و رعایت مراقبتها میتواند سالها عملکرد مناسبی داشته باشد، اما معمولاً دوام آن کمتر از ایمپلنت استاندارد است | در صورت مراقبت صحیح، میتواند بیش از ۲۰ سال و در بسیاری از بیماران تا پایان عمر دوام داشته باشد |
| امکان تعویض یا ترمیم قطعات | به دلیل طراحی یکتکه، در صورت بروز مشکل، گزینههای ترمیم محدودتر است | به دلیل طراحی چندبخشی، در بسیاری از موارد امکان تعویض اباتمنت، پیچ یا روکش بدون خارج کردن پایه وجود دارد |
| هزینه درمان | معمولاً کمتر از ایمپلنت معمولی | معمولاً بیشتر، به دلیل قطعات و مراحل درمان پیچیدهتر |
| مدت زمان درمان | در برخی بیماران امکان بارگذاری فوری و کوتاهتر شدن روند درمان وجود دارد | معمولاً ۳ تا ۶ ماه برای تکمیل جوش خوردن استخوان و نصب روکش دائمی زمان نیاز است |
| میزان موفقیت | در صورت انتخاب صحیح بیمار، موفقیت بالایی دارد، اما در کاربردهای محدود و شرایط خاص توصیه میشود | موفقیت درمان در مطالعات بلندمدت معمولاً بیش از ۹۵ درصد گزارش شده و استاندارد طلایی جایگزینی دندان محسوب میشود |
| بهترین گزینه برای | افراد با عرض استخوان محدود، تثبیت پروتز متحرک و برخی شرایط خاص | بیشتر بیمارانی که قصد جایگزینی دائمی یک یا چند دندان را دارند |
مینی ایمپلنت چه کاربردی دارد؟
زمانی که بیماران به دلیل تحلیل استخوان فک قادر به استفاده از ایمپلنت دندان نباشند، جراح می تواند ایمپلنت های مینی را به آن ها معرفی کند. یکی از مهم ترین مشکلات دندان های مصنوعی متحرک بودن آن هاست. به همین دلیل در بسیاری از مواقع جراحان برای ثابت نمودن پروتزهای مصنوعی از پایه های ایمپلنت مینی استفاده می کنند. اگر بیماران چند دندان خود را از دست داده باشند، می توانند این ایمپلنت را به عنوان راه حلی دائمی مورد استفاده قرار دهند.
قیمت مینی ایمپلنت
قیمت مینی ایمپلنت به عوامل متعددی مانند برند ایمپلنت، تعداد، شرایط بیمار، تخصص و مهارت جراح، نوع ایمپلنت و … بستگی دارد. با این وجود هزینه این نوع از ایمپلنت ها بسیار ارزان تر از ایمپلنت های معمولی است.
شرایط استفاده از مینی ایمپلنت
کسانی که می خواهند از مینی ایمپلنت استفاده نمایند باید از سلامت عمومی کامل برخوردار باشند. همچنین برای استفاده از این ایمپلنت لازم است تا بیماران به سلامت دهان و دندان خود اهمیت زیادی بدهند. کسانی که بهداشت دهان خود را رعایت نمی کنند و یا دچار بیماری های زمینه ای هستند، احتمالا با شکست ایمپلنت های مینی مواجه می شوند. در موارد زیر، بهطور کلی استفاده از مینی ایمپلنت توصیه میشود:
- تحلیل خفیف تا متوسط استخوان
- عرض استخوان ناکافی برای ایمپلنت معمولی
- سالم بودن لثه
- عدم وجود عفونت فعال
- توانایی رعایت بهداشت
- نیاز به تثبیت پروتز متحرک
در تجربه بالینی، مینی ایمپلنت بیشتر برای تثبیت پروتزهای متحرک یا بیمارانی استفاده میشود که عرض استخوان کافی برای ایمپلنت استاندارد ندارند. در مقابل، اگر حجم استخوان مناسب باشد و بیمار به دنبال جایگزینی دائمی دندانهای خلفی باشد، معمولاً ایمپلنت استاندارد انتخاب قابل پیشبینیتری است.
مینی ایمپلنت برای چه کسانی مناسب نیست؟
افرادی که دچار بیماری های زمینه ای مانند دیابت و یا بیماری های استخوانی هستند، نمی توانند از مینی ایمپلنت استفاده نمایند. همچنین استفاده از این ایمپلنت برای افراد سیگاری و کسانی که بیماری لثه دارند، انتخاب خوبی نیست. بیمارانی که داروهای انعقاد خون استفاده می کنند نیز بهتر است روش دیگری برای کاشت دندان انتخاب نمایند.
بهصورت کلی میتوان لیست زیر را برای افراد نامناسب برای انجام مینی ایمپلنت در نظر گرفت:
- دیابت کنترلنشده
- سیگار سنگین
- بیماری فعال لثه
- دندانقروچه شدید
- بهداشت ضعیف دهان
- پوکی استخوان کنترلنشده
- مصرف برخی داروهای ضدجذب استخوان (پس از ارزیابی پزشک)
مراحل انجام مینی ایمپلنت
انجام مینی ایمپلنت شامل 6 مرحله اصلی است که عبارتند از:
تصویربرداری
در ابتدا عکس رادیولوژی یا سی تی اسکن تهیه می شود تا جراح شرایط دندان و فک بیمار را بررسی نماید.
بی حسی
سپس با استفاده از بی حسی موضعی بخش مورد نظر از فک را بی حس می کند.
پایلوت هول
در ادامه یک سوراخ کوچک روی لثه ایجاد کرده تا با کمک آن مسیر و عمق مناسب برای نصب ایمپلنت دندان را مشخص نماید.
نصب پایه
سپس مینی ایمپلنت را داخل سوراخ قرار می دهد و با کمترین میزان تهاجم آن را در فک جایگذاری می کند.
تنظیم ارتفاع پایه
پس از تنظیم ارتفاع پایه مطابق با فک و سایر دندان های بیمار ایمپلنت دندان را در جای خود ثابت می کند.
اتصال روکش
در نهایت نیز روکش دندان را روی پایه نصب کرده و آن را محکم می نماید.
مزایای مینی ایمپلنت
استفاده از مینی ایمپلنت با مزایای زیر همراه است:
- هزینه درمان کمتر
- جراحی کم تهاجمی تر
- دوران نقاهت سریع
- جلوگیری از تحلیل استخوان فک
- ماندگاری بالاتر نسبت به بریج و پروتزها
- انعطاف پذیری بیشتر نسبت به ایمپلنت های معمولی
- نیاز به توده استخوانی کمتر برای پشتیبانی ایمپلنت دندان
- درد و ناراحتی کم
معایب مینی ایمپلنت
فراموش نکنید که مینی ایمپلنت ها نیز مانند سایر روش های کاشت دندان ممکن است با معایبی نیز همراه باشند. این معایب عبارتند از:
- احتمال بالای شکست در صورت فشار زیاد یا دندان قروچه شدید
- نیاز بالا به مهارت جراح برای جلوگیری از ناپایداری ایمپلنت
- طول عمر کوتاه تر نسبت به ایمپلنت دندان معمولی
- محدودیت در استفاده برای پروتزهای بزرگ
- کاهش طول عمر ایمپلنت دندان در صورت وجود عادات ناسالم مانند سیگار کشیدن
- مستعد شکست و یا شل شدگی
- نامناسب برای جایگزینی چندین دندان از دست رفته
میزان موفقیت و طول عمر مینی ایمپلنت
موفقیت درمان به انتخاب صحیح بیمار، محل کاشت، کیفیت استخوان و رعایت مراقبتها وابسته است و در شرایط مناسب مینی ایمپلنت میتواند سالها عملکرد قابل قبول داشته باشد، هرچند معمولاً برای تحمل نیروهای زیاد مانند ایمپلنتهای استاندارد طراحی نشده است.
عوارض احتمالی مینی ایمپلنت
در صورتی که بلافاصله پس از کشیدن دندان از این ایمپلنت دندانی استفاده شود، احتمال عفونت لثه و فک افزایش می یابد. همچنین اگر پزشک تخصص و مهارت کافی نداشته باشد، ممکن است شاهد افتادن و یا لق شدن ایمپلنت باشیم.
مراقبت های لازم بعد از مینی ایمپلنت
کسانی که از این نوع ایمپلنت دندانی استفاده می کنند باید به طور مرتب از مسواک و نخ دندان استفاده نمایند. همچنین لازم است تا هر ۶ ماه یکبار به دندانپزشک خود مراجعه کرده و وضعیت ایمپلنت را بررسی کنند. در برخی از مواقع ممکن است به دلیل تجمع پلاک های دندانی نیاز به استفاده از دهانشویه مخصوص باشد. استفاده از غذاهای نرم در روزهای ابتدایی پس از درمان و عدم استعمال دخانیات نیز می توانند در موفقیت نتیجه ایمپلنت تاثیرگذار باشند.
سوالات متداول
۱- افرادی که چند دندان کنار هم خود را از دست داده اند. ۲- کسانی که حجم استخوان کافی برای ایمپلنت دندان ندارند.
درد شدید، بی حس شدن فک، لق شدگی و یا افتادن دندان، درد مکرر بیشتر از چند روز
معمولا پس از ۲ تا ۳ روز بیمار می تواند به انجام فعالیت های روزمره خود بپردازد.
بله، اما معمولاً به اندازه ایمپلنت معمولی ماندگاری بلندمدت ندارد و بیشتر در کاربردهای محدود استفاده میشود.
بهطور متوسط 5 تا 10 سال؛ بسته به بهداشت دهان، فشار جویدن و شرایط استخوان.
خیر در حین کار با بیحسی انجام میشود؛ بعد از آن معمولاً درد خفیف تا چند روز طبیعی است.
خیر؛ برای جایگزینی کامل دندانها معمولاً مناسب نیست و بیشتر برای موارد محدود یا تثبیت پروتز استفاده میشود.
اغلب خیر؛ یکی از مزیتهای اصلی آن همین نیاز کمتر به استخوان است.
باید سریع به دندانپزشک مراجعه شود؛ ممکن است نیاز به تعویض یا بررسی فشار و عفونت باشد.
منابع:
www.healthline.com
www.colgate.com
www.ncbi.nlm.nih.gov
blog.iti.org
